Op het eerste gezicht was het een gewone woensdagochtend in Augustus. Mijn ouders hadden hun drie jonge kinderen in de auto geladen, samen met de nodige benodigdheden voor een dagje uit. Het enige verschil, dit keer gingen er ook stoelen en een tafel mee. Vanaf de camping was het de sport om samen een plek te vinden ver van de Franse bewoonde wereld. Ergens op een grasveld, naast een akker met koeien, vonden we de perfecte plek om de hele meegenomen uitrusting uit te stallen. Helemaal geïnstalleerd kwamen er 5 brilletjes uit mijn moeders tas, welke overigens op de tas van Mary Poppins lijkt want wat zij beide allemaal uit hun tas trekken is echt ongelofelijk. Op deze bewuste 11 Augustus 1999 trok er een volledige eclips over het Noorden van Frankrijk. Ik zal nooit vergeten hoe de wereld om ons heen veranderde, hoe de natuur zich klaar maakte voor de nacht welke enkel 130 seconden zou duren. De temperatuur daalde en een oorverdovende stilte vulde de omgeving. En net zo snel als dat de duisternis de hemel vulde kwam de dag weer tevoorschijn. Dit was de laatste keer dat er een volledige eclips te zien was in Europa, tot vandaag Woensdag 12 augustus 2026.

Essentieel voor het bekijken van een eclips is een eclips brilletje, een goede dosis geduld, een goede plek en geen bewolking! De eerste twee waren zo te realiseren, de laatste twee was een heel anders verhaal aangezien deze hand in hand met elkaar gaan. De kaptein en zijn team hielden al weken het weer in de gaten, waar zou de juiste plek zijn om te wezen tijdens de eclips zonder bewolking. Het bleek nog een lastige taak om dit voor elkaar te krijgen, tot zelfs een paar uur voor de eclips werd de koers van het schip nog aangepast omdat er een gat in de bewolking was gespot.

De spanning in de lucht was om te snijden, net als op pakjesavond of ver in de avond op 31 december. Je weet dat er iets staat te gebeuren, maar hoe de avond er precies uit gaat zien is nog onbekend. En zo ook hier, er hangt een digitale kaart in het schip die laat zien waar het schip precies is geweest en de route van vandaag is buitengewoon creatief te noemen. Gelukkig niet zonder resultaat!

‘Het is bijna zover’, zo kwam Symen de hut in. Camera in de tas, samen met de eclips brilletjes en zo trokken we samen naar een plek om de eclips in haar volle gloren te bewonderen. Eenmaal buiten was er hier en daar wel blauw in de lucht, alleen denderend was het nog niet. Precies op het moment dat de maan voor de zon begon te schuiven weken alle wolken uiteen. Het zicht op de zon had niet beter gekund, een luid applaus voor de kaptein en zijn team klonk al snel. En zo veranderde de kleur van de lucht aan de horizon en de temperatuursverandering was te voelen op onze gezichten. Adem werd hier en daar ingehouden, zou de bewolking weg blijven tijdens het moment supreme. En ja hoor, de eclips was overduidelijk te zien en nog meer positieve geluiden voor het brugteam klonken over dek. Wat een adembenemend fenomeen is dit toch, de ervaring is heel anders dan midden in dat veld in Frankrijk 27 jaar geleden. En toch weet ik zeker dat ik dit moment niet ga vergeten, net zo min als het feit dat direct na de volledig zonsverduistering de lucht volledig dichttrok met bewolking. Alsof het zo had moeten zijn, konden wij genieten van een geweldige middag die niemand ons meer zal afpakken.